Komplike

Derin bir nefes alırsın önce,

Aklını boşalttığını sanırsın nefesi verdiğinde.

Ama bir anlık dinginlikten sonra geri döner herşey;

Eskisinden daha belirgin komplike bir halde.

Hayat dersin, “her şey olacağına varır” diyerek kendini rahatlatmak istersin.

Ama olmaz.

Hayat o kadar basit değildir bilirsin.

Yaşadığın anı bir daha yaşayamayacağını bilirsin çünkü içten içe.

İnan ki insan farkında olmadan çok şey yapıyor.

Hayat dersin geçersen o an ama

Diğer anda o pes ettiğin anın acısını iki kat yaşarsın.

Yaşarsın ama bir anlamı yoktur bilirsin.

Ve o gün şansın hiç yaver gitmiyorsa,

O anı kaçırdığın için hayatın tamamı

Bir anda gözünde anlamsızlaşıp gider

Alacak taze nefes arar gibi bakınırsın etrafına,

Bulamayınca bir kez daha yaşarsın geçmişteki o anı.

Sonra kendini güneşin doğacağına ikna edersin,

Ve kalkarsın ayağa;

Kısır döngünün komplike yörüngesinde,

Geçmişteki O’nu düşünerek kendinle oynarsın adeta.

Onun asla dönmeyeceğini,

Dönse bile asla eskisi gibi olmayacağınızı bilirsin.

Ama güzel hayaller kurarsın her şeye rağmen.

Ve anlık mutluluklar edinir,

O kaçırdığın anın üstüne yama yapmak istersin.

Ama sen de gayet iyi bilirsin ki

Hiçbir yama sağlam olmaz, usta ellerde işlenmedikçe.

Zaten usta insanın da yamaya ihtiyacı olmaz.

Sonra tekrar geri dönersin komplike sistemine,

Paradoxlara boğulana kadar metaforlarda yüzersin;

Kendi halinde, içten içe yalnızlığınla bir başına...